Pani algemeen

Langdurige hulp?

Tijdens ons bezoek aan Bangladesh, bezochten we onder meer Guscho Gram, een arm dorpje in de buurt van Rajarhat. Dit dorpje heeft 7 jaar geleden hulp gehad van een buitenlandse stichting. Een weg is aangelegd, huisjes, toiletten en een schooltje zijn gebouwd en waterputten aangelegd.

Een goed initiatief waar de mensen toen mee geholpen waren. Het vervelende is dat 7 jaar later, verval is ingetreden. De weg brokkelt bijvoorbeeld langzaam af, waardoor er nu geen auto’s meer bij het dorpje kunnen komen. De toiletten zitten inmiddels verstopt. Een van de bewoners vertelde dat hij wel zijn best had gedaan om de verstopping op te lossen, maar het zit simpelweg te diep. Het ontbreekt aan kennis van de bewoners om dit probleem op te lossen. En ze kunnen bij niemand aankloppen voor hulp. Het resultaat: men gebruikt weer zoals vroeger de vijver, die raakt vervuild waardoor de vissen (waar ze inkomen aan verdienden) dood gaan.

De huizen en toilet
httpvh://www.youtube.com/watch?v=K0Rwd5My1lk

Het schooltje
Vrijwilligers uit Rajarhat geven hier periodiek les aan de kinderen
httpvh://www.youtube.com/watch?v=UVZBpfYQTtk

We willen met Stichting Pani zorgen dat ook nadat we geholpen hebben met bijvoorbeeld toiletten, de mensen kennis hebben hoe ze deze zelf kunnen onderhouden. En omdat we regionaal te werk gaan, in de buurt waar onze familie woont, dat men altijd een plek heeft om aan te kloppen voor vragen. Zo willen we waarborgen dat de geboden hulp ook op lange termijn de mensen blijft helpen.

Pani algemeen

Sloppenwijk Rangpur

In Rangpur zijn meerdere sloppenwijken. Leonn, Laiju en ik bezochten er een van. In Bangladesh gaan de meeste zaken chaotisch, zwaar chaotisch. Maar hier was het toch anders. De kinderen gingen netjes in een rij zitten en wachtte geduldig af. Ze begonnen te zingen en te klappen. Voor mij was het de eerste keer dat ik een sloppenwijk bezocht. Om te zien hoe gelukkig de kinderen reageerden, alleen omdat we sinaasappels voor ze hadden meegenomen, was zeer emotioneel. Ik ging even apart staan om tegen de tranen te vechten, toen een meisje naast me kwam staan en zei: ‘no cry’. Je snapt: toen moest ik nog meer huilen. Tegelijkertijd voel je dat dit niet kan. Jij komt immers op bezoek. Dus even slikken en met een open blik heb ik me mee laten nemen door de kinderen. Ze waren zo lief, wilde met trots hun huis laten zien en vertelden honderduit over hun leven. Gelukkig was Laiju er om hun verhalen te vertalen.

Impressie
Dankzij Laiju konden we met de inwoners makkelijk praten.
httpvh://www.youtube.com/watch?v=V98b3PQ2XTM
Doordat Laiju zelf Bengaals is, waren de mensen heel open over hun leven in de sloppenwijk.

Deze dame vertelt over haar leven in de sloppenwijk. Uiteraard in het Bengaals.
httpvh://www.youtube.com/watch?v=Y7jqQj4cKBw

Huizen
httpvh://www.youtube.com/watch?v=rVg8HeWjUIQ

Ook in de sloppenwijk zijn toiletten een groot probleem. Hier wonen 400 tot 500 mensen, met 8 toiletten. Een van de dames zei al: “kan je nagaan wat een lange rijen er ’s ochtends staan.” Wat mij vooral aangreep was dat de bewoners zelf met hun shawl voor de mond richting de toiletten liep en ons vroegen liever niet te dichtbij te komen omdat het zo stonk. Ik dacht dat als je lang dezelfde lucht ruikt, je hieraan gewend raakt. Maar helaas is dat dus niet het geval.

Een bijzonder moment was toen we stonden te praten met een aantal vrouwen. Er stonden veel kinderen om ons heen. Een van de kinderen voelde heel zachtjes mijn hand. Ik heb toen zijn hand vastgepakt. Meteen pakte alle kinderen in de buurt mijn arm. Ze wilden graag even vastgehouden worden. Toen we weg liepen werd ik door de kinderen lachend en zingend vooruit geduwd:

httpvh://www.youtube.com/watch?v=5ij5hC5NJBw

We zijn plannen aan het maken om te zien hoe we de mensen van deze sloppenwijk op korte termijn kunnen helpen.

Uncategorized

Dekens tegen de kou
Straatbeeld Rajarhad
Straatbeeld Rajarhad

In december hebben we onder meer Rajarhat bezocht. Een prachtig klein dorp in het noorden van het land waar het straatbeeld je 100 jaar mee terug in de tijd neemt. Naar schatting wonen hier ruim 30.000 Bengalen.

In het noorden van Bangladesh wordt het ‘s winters behoorlijk koud en koelt het ‘s nachts af tot onder de 10 graden. Stel je dan eens voor dat je in een bamboo huis woont, zonder verwarming, zonder elektriciteit. Nog steeds sterven er jaarlijks vele mensen door de kou. Tijdens ons bezoek hebben we daarom honderd dikke dekens uitgedeeld aan de gezinnen in Radjarhat. Een klein gebaar dat in grote dank werd ontvangen.

Voor € 3,- koop je in Bangladesh een dikke deken van goede kwaliteit. We hebben dus € 300,- uitgegeven. Via de familie horen we dat regelmatig mensen langs komen om nogmaals te bedanken voor de goede zorgen. Super! Wat een klein bedrag al kan doen.

 

Hilde deelt een deken uit
Hilde deelt een deken uit
Pani algemeen

Waarom Pani?
Het begin
Het begin

Waarom een nieuwe stichting? Omdat wij zeker willen weten dat het geld op de juiste plek terecht komt. En hoe kan je dat beter doen dan gebruik te maken van je eigen kracht? Onze familie in Bangladesh en ons netwerk hier. Op die manier helpen we persoonlijk al jaren met kleine giften. Nu hopen we meer mensen enthousiast te maken zodat we onze kleine projectjes kunnen vergroten.

 

Blog

Zien is geloven. Geloven is doen?

December 2010: Leonn, ik en mijn schoonouders gaan naar Bangladesh. Voor mij het eerste bezoek aan een derdewereldland. Het was een bijzondere trip omdat ik de familie van Leonn heb ontmoet. Daarnaast hebben wij de tijd gebruikt om onderzoek te doen naar wat wij willen gaan betekenen met Stichting Pani. En zien wat er kan en moet gebeuren om mensen een beter leven te geven, dat heeft grote indruk gemaakt!

Nu ik terug ben ik Nederland vragen veel mensen hoe het was. En de verhalen blijven komen. Twee weken in Bangladesh geeft genoeg praatstof voor een maand! Telkens als ik vertel over wat we hebben meegemaakt, valt mij twee dingen op:

  1. alles dat ik vertel heb ik al eerder gehoord van bekende en minder bekende Nederlanders
  2. alles dat ik heb gezien wist ik al
Straatbeeld Dhaka
Straatbeeld Dhaka

Ik hoor mezelf vertellen over hoe oneerlijk de wereld verdeelt is, wat voor een dramatische taferelen zich afspelen in arme landen, hoe wij als rijke Nederlanders met maar een kleine bijdrage een verschil van dag en nacht kunnen maken in dit soort landen, hoe hun wereld totaal verschilt van de onze, enz…..

 

Maar ondanks dat ik dit allemaal al weet, is het nu pas echt tot me doorgedrongen. Nu pas besef ik hoe graag ik wil helpen. Of wist ik dat al die tijd al, maar wist ik gewoon niet wat ik kon doen? Geld overmaken naar een stichting geeft (kort) voldoening. Maar het blijft knagen: komt dit geld wel echt terecht bij de mensen die het nodig hebben? En zo ja, is het dan langdurige hulp? Of helpen we de mensen van de regen in de drup?

Dit fenomeen blijft maar door mijn hoofd spoken. In mijn omgeving praten we vaak over wereldproblemen, en iedereen draagt zijn steentje bij. Toch mis ik persoonlijke betrokkenheid waardoor ik het gevoel heb dat ik ook daadwerkelijk dat verschil maak voor iemand. En door in Bangladesh geweest te zijn, door alleen al de meest kleine gebaren te maken, groeit die betrokkenheid en wil ik meer doen. Kunnen we daar met de stichting niet op in spelen? Kan ik die betrokkenheid overbrengen naar anderen?
Wij gaan in ieder geval aan de slag met het uitwerken van plannen en hopen dat we over een aantal jaar terug kunnen kijken op een mooi begin van onze stichting. Wie weet met een grote mensen om ons heen die zich net zo betrokken voelen!